Mijn ervaringen met Examendeal

Nee, ik heb geen examens gestolen. Ik heb het over dit boek:

Examendeal

Aangezien ik de Jonge Jury op Facebook volg, zag ik tussen mijn nieuwsoverzicht het bericht dat dit boek Tip van de Week was. Ik dacht: Waarom ook niet? Ik reserveerde het boek bij de bibliotheek en kon het diezelfde dag nog ophalen. De dag daarna begon ik in het boek.

Op school lees ik soms tijdens de pauze’s of tijdens de les als ik al klaar ben met de opdracht een boek. Dit is zo’n dun boek dat makkelijk in mijn tas past. Het was hier dus voor geschikt en ik nam het mee naar school. Snel ging het lezen niet, want op school had ik niet altijd tijd en thuis las ik andere boeken.
Op 15 juni vergat ik dit boek bij Engels – tenminste, dat dacht ik. Dus ik terug naar het Engels-lokaal, maar nee. Ook niet bij de gevonden voorwerpen. Ik dacht dat ik het boek in de pauze buiten was vergeten, dus ik had er al afscheid van genomen: deze vind ik nooit meer terug.

De komende weken bleef ik bij de gevonden voorwerpen kijken, maar nee. Het boek kon ik nog verlengen, dus dat deed ik steeds want ik hoopte het in de tussentijd te vinden. Dat was niet het geval, dus op 24 juni moest ik toch echt naar de bibliotheek met de mededeling dat ik dit boek was kwijtgeraakt. Of ik overal had gekeken? Ja. Wist ik het zeker – ik had immers nog een kleine week de tijd om verder te zoeken en ze zei dat ze het boek voor mij ook nog een paar weken kon verlengen? Ja, ik wist het zeker. Dus er zou een rekening van rond de 15 euro naar mijn thuisadres worden gestuurd. Sjips, de rekening stond op de naam van mijn zusje. Ik had het boek namelijk met haar pas geleend – ik heb haar toestemming hoor, zij doet er toch niks mee, en zo kan ik 20 boeken per keer lenen in plaats van 10 (slim hè!). Uiteraard zou ik de rekening betalen. Maar hé, 15 euro, dat is de prijs van een heel boek! Stom, stom, stom van me!

Nou, je begrijpt wel dat ik dit niet zo prettig vond. Thuis vertelde ik het: ik zou binnenkort een rekening ontvangen. Ook op school waren mijn vriendinnen al een tijdje op de hoogte. ‘Ik ben gister naar de bieb geweest. Ik krijg de rekening nog thuisgestuurd,’ zei ik toen ze er naar vroegen. Halverwege de dag, toen we naar het lokaal van weet-ik-veel-welk-vak liepen, kwamen we langs de gevonden voorwerpen. ‘Femke, is dit niet jouw boek?’ Ze rende er naartoe en nam het mee. Ja, shit, dacht ik. Yes, het boek is terug, maar wat had ik eraan? Gisteren zei de vrouw die me hielp dat ik het niet kon terugdraaien. ‘Ja, bedankt’, zei ik en ik stopte het in m’n tas. Deze kan dan in mijn boekenkast staan, en ik betaal er een boete voor, dacht ik. Maar toch wilde ik het proberen en dus ging ik diezelfde middag nog naar de bieb. Iemand anders hielp me – ik wist niet of ik daar blij mee was of niet. Ik vertelde het hele verhaal, en ze keek in het systeem: de rekening was nog niet verstuurd. Kan het nog geannuleerd worden? was mijn vraag. Ze nam het boek in, en nu stond er niet meer dat er een rekening verstuurd zou worden. Yes!

Eigenlijk wist ik het nog niet zo zeker. De rekening kon niet geannuleerd worden, zei de bibliothecaresse de eerste keer. Maar toen er na een week nog geen rekening door de brievenbus was gekomen, geloofde ik eindelijk dat die ook niet meer zou komen. Dat ik nog steeds niet verder was gekomen en niet meer wist waar het verhaal over ging, kon me al niets meer schelen.

Uiteraard kwam ik een tijdje later weer bij de bieb. Ik zag het boek in de kast staan. Ik keek erin want ik wilde weten op welke pagina ik was (voor mijn Goodreads-administratie). Gelukkig was dat niet zo moeilijk, want mijn boekenlegger zat er nog in, hihi 😉 Ik had het boek niet meegenomen, want ik had nog genoeg boeken thuis liggen.

Deze maand belandde het boek weer bij mij thuis. Ik ontdekte toen de Beste YA-thriller van het jaar verkiezing en ging weer verder lezen. Ik heb het boek dus gelezen. Dat ik er ruim 4 maanden geleden in ben begonnen is bijzaak 😉 Goed, op naar mijn recensie!

Examendeal

In de week voor haar schoolexamens hoort Kiki op het toilet van school twee meisjes smoezen over het bestellen van examenopgaven. Ze móét erachter komen waar die examens te koop zijn. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar vrienden. Want zonder voorkennis halen ze hun diploma nooit! Dat haar keuze een heel gevaarlijke is, wordt al snel duidelijk. Voor ze het weet raakt Kiki verstrikt in een web van intriges, waar niemand haar uit lijkt te kunnen redden.

De titel zegt het al en ook de cover verraad het: er worden examens gestolen. Het meisje op de cover lijkt betrapt; super spannend dus. Zo begint het boek ook: Kiki hoort een geheimzinnig gesprek tussen twee meisjes op de wc. Je wilt natuurlijk weten hoe dit gaat aflopen, en dus lees je verder.

Dit boek wordt beschreven als ijzersterk. Ik vond dit boek niet erg spannend. Het verhaal kwam voor mijn gevoel traag op gang. Het begin was super sterk, maar daarna was bleven Kiki en haar vrienden maar examens kopen. Ik verwachtte (en hoopte) dat Kiki op zoek zou gaan naar de dealer en steeds een stapje verder zou komen.

Kiki’s vader is docent Nederlands op school. Hij wordt op een gegeven moment ook verdacht en dat gaf een hele spannende wending aan het verhaal. Stel je voor dat het Kiki’s bloedeigen vader de examendealer was! Vanaf dat moment had ik het gevoel dat het verhaal op gang was gekomen: het werd spannend. In het twee-na-laatste hoofdstuk ontmoette Kiki de dealer bij toeval op school. De ontknoping was echt spannend. Nu zou het komen, wist ik. Wie zou het zijn?
Het was niet wie ik verwachtte dat het was. Niet dat ik iemand verwachtte, maar het was heel onverwacht. Opeens was het: jij bent het! En daar waren nergens aanwijzingen naar. En daar gaat het voor mij wel om: dat het verhaal toewerkt naar het einde, naar de ontknoping dus.
Aan de andere kant was het einde wel heel goed: je weet immers nooit wie er achter het dealen van examens zit.

In het interview met schrijfster Margje Woodrow vertelt ze dat ze in haar examenjaar ook een proefwerk had gestolen. Hij was haar docent Frans. Kiki’s vader werkt ook op haar school, maar is niet haar docent. Wel leuk om te weten waar ze haar inspiratie vandaan heeft gehaald. Het interview staat niet alleen achter in het boek, maar is ook hier te lezen. De eerste twee hoofdstukken kan je ook online lezen. Misschien eerst de boektrailer kijken?

Examendeal is een goed debuut van Margje Woodrow met een ijzersterk begin. Daarna viel het tegen, maar rond pagina 90 werd en bleef het ook spannend. Wie de dealer is, is niet te voorspellen. Aan de ene kant jammer, maar dat is ook zeker een reden waarom je het boek moet gaan lezen. Niets is wat het lijkt…

Mijn rating: ★★★

Advertenties

2 Comments

  1. Pingback: Beste YA-thriller van het jaar | Femke leest!

  2. Pingback: Recensie | Kater – Margje Woodrow | Femke leest!

Reageer gerust! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s