Nederlands Thrillerfestival

Het Nederlands Thrillerfestival: ik had er nog nooit van gehoord totdat ik er over las op Hebban. Het leek me wel wat; het was dicht bij, er waren schrijvers (o.a. Young-Adult thrillerschrijvers), de Hebban-awards zouden worden uitgereikt, er waren boeken. Al met al leek het me gewoon een erg leuk evenement, ook omdat er Young-Adult schrijvers en andere YA dingen waren. Dus ik had wat mensen opgetrommeld en op zondag 26 oktober vertrokken we richting Zoetermeer.

Na de treinreis liepen we naar het Stadstheater, de plek waar het plaats zou vinden. Ik was nog nooit in het Stadstheater geweest, dus ik kon me ook niks voorstellen. Vanaf een afstandje zagen we al veel oude mensen in de foyer zitten en ik vond het best wel eng. Vervolgens gingen we naar binnen, en het stadstheater was niet zoals ik het had verwacht. We waren inderdaad de jongste. En ook de enige jonge mensen, dat was echt heel eng.

Allereerst gingen we rondkijken bij de boeken. Er waren veel boeken, alleen maar mega veel thrillers! Er waren verschillende kraampjes van uitgeverijen, en bij die van Clavis waren ook een aantal schrijvers, namelijk degenen met genomineerde boeken voor de Beste YA-thriller van het jaar award. We bekeken de boeken en zagen daartussen ook een aantal leuke. Het was ook best druk, er waren veel mensen; volwassenen. Er was ook een man met camera en ik zei ‘Cool, ik word beroemd!’ Dat zeg ik altijd, ik heb echt een obsessie met camera’s, maar als het erop aankomt lijkt het me best wel eng (ja, ik had geen ervaring). Het was al bijna één uur, dus gingen we naar de kleine zaal voor een panel gepresenteerd door Carla de Jong met Mel Wallis de Vries, Loes den Hollander, Inge Ipenburg, Xenia Kasper en Tomas Ross. Het ging over social media, e-booken en dat soort hedendaagse digitale onderwerpen. De discussie begon met een voorstelrondje. Ik kende alleen Mel Wallis de Vries, Loes den Hollander heb ik wel eens in mijn moeders kast zien staan en van Inge Ipenburg had ik eens gehoord, maar de rest kende ik niet. Dat het schrijvers waren had ik zelf al geconcludeerd. Het was boeiend om bij te wonen, en zeker niet saai, hoewel ik dat van te voren wel een beetje had verwacht. Ze waren echt met elkaar in discussie, en dat was interessant. Tomas Ross was ook erg grappig.

Toen gingen we de stad in. Ja, we hebben het evenement dus verlaten. Voor even maar, hoor! In de stad zijn we naar de Boekenvoordeel winkel geweest, maar die was niet bijzonder. Daar waren niet echt leesboeken, meer handleiding boeken. Hoe noem je dat? Categorie kookboeken, dieet-boeken, kleur-boeken. Er waren ook dvd’s en een aantal leesboeken, maar die waren niet zo bijzonder. Dat viel tegen, en dus liepen we verder. We zochten naar lunch, en kwamen wat bakkers tegen, maar die zijn best wel duur, dus gingen we naar de mega Albert Heijn (de naam AH XL was meer dan terecht!). Daar kochten we croissantjes en twee zakken kruidnoten om op te eten. Eenmaal buiten zochten we even verderop een plekje. Nadat we hadden gegeten, liepen we via de winkelstraat terug naar het stadstheater.

Terwijl we daar eerst nog even rondkeken, kwam er een man met camera naar ons toe. Nou, ik was bij de boeken aan het rondkijken en opeens riepen ze me. ‘Femke?’ Ik keek om en toen werd de camera dus in m’n neus geduwd. Later bleek dat zij drieën al met de man hadden gepraat/gefilmd over dat wij de jongsten waren. Die man vroeg toen wie echt de jongste was, en dat was ik dus. Vandaar werd ik opeens heel plots overvallen met zijn vragen, want ik was nog tussen de boeken aan het neuzen. Hij vroeg me eerst hoe we op het idee kwamen. Later had ik dit echt veel beter kunnen verwoorden. Maar het was ook een moeilijke vraag, want het is gewoon een boekevenement en daar wil je als boekenwurm nou eenmaal naar toe. Naast dat antwoordde ik ook iets van ‘Het was toch dichtbij’ en daar heb ik best wel spijt van, want het klinkt erg lullig. Zo van ‘Ja, we hadden toch niks te doen en toen gingen we dit maar doen omdat het kan’. Zo klonk het volgens mij, maar was het echt niet bedoeld! We wilden namelijk echt gaan, maar met ‘Het was dichtbij’ bedoelde ik dat we niet waren gegaan als het in Maastricht ofzo was. Amsterdam misschien nog wel; we hadden gewoon geluk dat het in Zoetermeer was.

Mijn ondervraging was nog niet afgelopen, hij vroeg me bijvoorbeeld of ik nog een boek ging kopen. Ik knikte want er lagen leuke boeken tussen. Toen werd mij gevraagd welk boek dan. Ik had nog niks in m’n hoofd, maar ik stond net voor de kraam voor de Bruna, dus ik liet daar wat boeken zien. Ik wist het echt niet, en wees naar jeugdthrillers en zei dat ik van sommigen al wat had gelezen. Het was best eng, want voordat ik overvallen werd door de cameraman, was ik in gesprek met de mevrouw achter die kraam over boeken, jeugdthrillers en schrijvers. Zij keek me dus ook aan terwijl ik dit deed. Wat het ook eng maakte, was dat mijn gezelschap achter de camera toe stond te kijken. Het voelde echt als een verhoor, en ik had het gevoel dat ik alles verkeerd deed. Gelukkig werden zij daarna ook weer betrokken in het gesprek en werd gevraagd hoeveel boeken we lazen.

Zo langzamerhand kwam het gesprek tot een eind en bedankte de man ons. Het was leuk, maar omdat het me zo overviel heb ik voor mijn gevoel echt debiele antwoorden gegeven. Ik wist ook niet waar ik moest kijken; ik zag geen lampje bij de camera, of een lens waar ik in moest kijken, of moest ik naar de man kijken? Die man was ook niet van een tv-zender, want hij had niks op zijn t-shirt. Hij was ook alleen en hij was dus de interviewer; niet dat er ook iemand anders met microfoon was. Ik weet dus niet waar de beelden zijn verschenen, of dat het gewoon plaatselijk was. Ik ben op zich wel benieuwd!

Na het interview kochten we bijna allemaal een boek. Ik heb zelf een jeugdthriller gekocht, namelijk Vergelding van Tim Bowler. Ik had hier wel al van gehoord, maar de naam jeugdthriller doet het bij mij altijd. Er lagen echt heel veel leuke boeken, maar ik vind boeken al snel duur. Deze was slechts €6,95. Ik ben er blij mee!

We waren best vroeg voor het interview met R.J. Ellory, maar we konden wel al in de zaal gaan zitten. Deze keer was het in de grote zaal, welke uiteraard groter was dan de kleine zaal, dus leek het heel leeg. Judith Visser was haast niet aan het woord, want jeetje wat kan R.J. Ellory praten! Hij begon dan met het beantwoorden van een vraag, en dan week ie na een aantal zinnen af – het ging wel over het onderwerp van de vraag natuurlijk. Aan het einde kwam hij dan even terug op de vraag met het definitieve antwoord. Het was leuk en alles was goed te begrijpen. Tot slot kwamen er ook vragen uit het publiek, bijvoorbeeld over zijn schrijf-schema/planning.

De stoelen zaten gelukkig ook lekker, en we hadden mooie plekken, dus het lang zitten was geen probleem. De uitreiking van de Hebban Awards 2014 volgde namelijk direct. Verschillende mensen reikten de prijzen steeds uit, en dan lieten ze de top 10, top 3 en tot slot de uiteindelijke winnaar per categorie op het scherm zien. Alexandra Penrhyn Lowe trapte af met het uitreiken van de Beste YA-thriller award. Op het scherm verscheen de top 10, waar van te voren steeds veel overbodige zooi omheen zat; even laten weten dat we bezig zijn met het uitreiken van de Hebban Awards, dat er de volgende categorieën zijn en welke prijs in welke categorie nu wordt uitgereikt. De top 5 was van te voren bekend gemaakt op de site van Hebban, en ik hoopte dat Wreed, De Kick en Verdoofd – die ik alle drie niet had gelezen – in de top 3 zaten. Ik verwachtte (dat is wat anders dan wat ik hoopte) dat Geraakt er ook in zou zitten, en dan in plaats van Verdoofd of De Kick. Ik kwam in de buurt, want Wreed, De Kick en Geraakt zaten in de top 3. Toen was het tijd voor Alexandra om op de knop – die trouwens steeds hele late reacties gaf – te drukken. Daar verdwenen Geraakt en De Kick en dus had Mel Wallis de Vries met Wreed gewonnen! Ze kreeg de prijs overhandigd en vervolgens was het tijd voor de foto.

De winnende boeken zijn allemaal terug te vinden op Hebban. Het was leuk om bij te wonen, maar liep wel uit. Mag ik trouwens ook nog even zeggen dat de kwaliteit van het presenteren héél erg verschilde? Er werd namelijk gewisseld tussen de uitreikers van de prijzen; bij de YA-thriller was dat dus Alexandra. De meeste deden het oké, maar Sander deed het echt verschrikkelijk slecht! Hij las alles voor van z’n briefje, en dan alsof de tekst die daar stond nieuw voor hem was. Je kan de tekst best uit je hoofd leren, en als je hem zelf hebt geschreven ben je sowieso al een heel eind, want dan is het je eigen tekst. En als dat uit het hoofd leren op de een of andere manier niet lukt, dan kan het veel beter worden voorgelezen dat Sander deed. Ik heb alle boeken niet gelezen, maar ik neem aan dat het terechte winnaars waren.

Het was al laat dus liepen we naar het station. Door de tram heen en terug niet te nemen hebben we misschien wel eenvierde boek bespaard! De reiskosten waren het waard, want het was erg leuk. Dat we jongste waren vind ik niet zo erg. Wie weet zijn er volgend jaar veel meer jonge mensen en hebben we dus een ”traditie” gezet.

Advertenties

2 Comments

Reageer gerust! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s