Dagen van gras

TitelDagen van gras
Oorspronkelijke titel: Dagen van gras
Auteur: Philip Huff
Uitgever: Bezige Bij
Genre: psychologische roman, Young-Adult
Mijn waardering: ★★★✫✫ (eigenlijk 3.5 sterren)

Koop als paperback bij Bol.com
Koop als e-book bij Bol.com

IMG_3494

De achttienjarige Ben van Deventer (ik-persoon) is na een periode van drugsgebruik in een psychose is geraakt en opgenomen in een jeugdkliniek. Hij vertelt over zijn kinderjaren en zijn jeugd, en hoe hij in een psychose is geraakt. Maar hij heeft het vooral over zijn vriend Tom, waarmee hij alles deelt en doet.

Ben heeft het niet makkelijk. Hij is een psychose geraakt en in een jeugdkliniek met zijn leeftijdsgenoten belandt. Vanuit de kliniek blikt hij terug op zijn jeugd. Daar begint het boek ook; met het nu, het nu waar Ben ben is. Het boek is vertellend geschreven vanuit Ben’s perspectief. Ik had het gevoel dat Ben het hele verhaal aan mij persoonlijk vertelde, wat ik heel prettig vond. In het begin legde hij alle personages ook duidelijk uit. Dan zei hij bijvoorbeeld dat hij nog even iets over zijn vader zou uitleggen, bijvoorbeeld. Hierdoor waren alle personages ook goed in beeld gebracht. Niet alleen zijn ouders, grootouders en vooral Tom, maar ook de ”bijpersonages” leerde je goed kennen.

In zijn jeugd had Ben een goede vriend, Tom, waarmee hij veel tijd doorbracht. Tom is net iets brutaler dan Ben waardoor ze bijvoorbeeld ook gaan roken en aan de drugs gaan. Bovendien delen ze de passie voor muziek. Muziek zoals die van de Beatles speelt in dit boek een belangrijke rol. Ik heb niet veel met muziek, maar het was niet storend en voegde wel wat toe. Alleen de songteksten vond ik overbodig.

Het verhaal is niet heel bijzonder, en de vertelling eigenlijk ook niet. Toch hebben ze beide wat, en ze sluiten elkaar daardoor goed aan. Het verhaal is mooi door de vertelling, en andersom zou de vertelling niks zijn zonder het verhaal. De jeugdige schrijfstijl leest prettig en vlot. De indeling van het verhaal is ook prettig. Naast de proloog en epiloog zijn er zes hoofdstukken. Die hoofdstukken voegen voor mij niet zo veel toe, maar binnen die hoofdstukken is de verdeling prettig. Ongeveer elke drie pagina’s staat na een witregel een sterretje, wat het volgende stukje (flashback misschien) aangeeft. Hierdoor wordt het verhaal ook niet langdradig of ingewikkeld door de duidelijke structuur.

IMG_3507

Er zitten niet zoveel sterretjes op twee pagina’s, maar ik heb deze pagina’s gekozen voor het beeld van de structuur.

Sommige stukjes bleven in mijn hoofd langen door de typische schrijfstijl. Het proloog leidt meteen goed in. ”Ik ben Ben. Ben ben ik.” Ik snap Ben’s lol met zijn naam, die zou ik ook hebben. Een andere ”scène” die in mijn hoofd bleef hangen, is er eentje wat kwam door het grote verschil tussen Ben en Tom. Ze gingen met de trein naar Amsterdam om Hawaïaanse wiet te kopen (dat is de invloed die Tom op Ben uitoefent), maar Tom wilde geen geld uitgeven aan een treinkaartje. Ben twijfelde maar stemde in en zo rezen ze illegaal. Op een gegeven moment kwam er een conducteur, dus ze zochten een ander plek om zo te ontsnappen aan de boete. Dit lukte niet, dus ging Ben maar slapen – of tenminste doen alsof. De conducteur kreeg hem wakker, Ben speelde mee en vroeg of ze al voorbij Hilversum waren. Dat waren ze en dus ”moest” hij uitstappen. Maar ontkomen deed hij niet, en zo kreeg hij een boete. En Tom? Hij had zichzelf opgesloten op het toilet. Daar was Ben natuurlijk niet blij mee, maar dit alles brengt de verschillen tussen Ben en Tom goed in beeld.

Wat ik wel erg vervelend aan de schrijfstijl vind, is de ”Maar echt” gedeeltes. Ben was dan iets aan het vertellen. Ik zuig het volgende maar even uit mijn duim: ”Zo was mijn vader. Hij ging elke dag op de motor naar school. Dat was echt kicken. Maar echt.” Dat het kicken was had je al duidelijk gemaakt, gast! Ik snap best dat hij nog even benadrukt dat het dat echt was, maar 1) moet echt dan echt schuin? 2) moet dat echt elke keer als je iets gaaf vindt? En dat was nog wel vaak, dus elke tien pagina’s had je wel een echt te pakken. Dat begon me te irriteren. Maar echt. (Ja, zo deed hij dat dus! Iets wat allang duidelijk was nog eens benadrukken.)

Dagen van gras biedt qua verhaallijn niet veel bijzonders, maar de vertelling daarvan maakt het een mooi, bijzonder boek. Laat ik het samenvatten als een rustige, heldere vertelling van een simpel – maar niet simplistisch – verhaal! Hiermee bedoel ik dat het verhaal gewoon een ”en toen, en toen, o en dat nog” vertelling is, maar dat het goed is uitgewerkt. Het heeft echt wat op een bepaalde manier, dus lezen dat boek! 

Advertenties

Reageer gerust! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s