Recensie | De stalker – Helen Vreeswijk

Titel: De Stalker
Auteur: Helen Vreeswijk
Uitgever: Van Goor (oktober 2014)
Genre: jeugdthriller
Mijn waardering: ★★★★
Koop dit boek bij Bol.com

Leonie ziet er leuk uit, ze heeft een vaste vriend. Haar leven loopt op rolletjes, tot ze op een dag een vreemd telefoontje krijgt. Aanvankelijk denkt ze dat het een grap is, maar dat blijkt niet zo te zijn. De onbekende belt steeds vaker en gaat steeds verder. Hij maakt haar leven tot een hel.

IMG_9154

Uitgelichte persoonlijkheden

In één van de eerste hoofdstukken werd begonnen met een voorstelrondje van anderhalve pagina per persoon. Dat kom ik zelden tegen; het was hier een halve biografie en dat leek me overbodig. Wat ik niet verwachtte is dat ik die informatie toch deels had opgeslagen. Met dat in mijn achterhoofd las ik verder en ik vond het prettig dat dat even was voorgekauwd.

De relatie tussen Leonie en haar vriendin Nancy vond ik cliché. Leonie is ‘stoer’ en bovenal een goed gebekte meid en Nancy is ‘saai’, maar voornamelijk terughoudend. Met Leonie erbij volgt Nancy wel wat plannen. Die relatie is dus niet erg origineel, maar ik vind het wel fijn dat Leonie veranderde door de bedreigingen van de stalker.

Van vermoedens tot daden

Stalken lijkt een cliché onderwerp. Het ligt daarnaast voor de hand dat de stalker meestal een ex vriendje is of een verliefde jongen, wat ook blijkt uit getallen die Helen Vreeswijk noemt in het nawoord. René is dan ook hoofdverdachte nummer één, omdat hij verliefd was op Leonie en keihard was afgewezen in het bijzijn van al zijn vrienden. Zijn leven wordt zo ver kapotgemaakt dat hij zelfs naar een andere school gaat; niemand heeft er twijfels bij dat hij de dader is.

Ook Leonie’s vader niet als zijn dochter haar vermoeden uitspreekt. Hij staat meteen voor Renés deur: vader pakt het probleem zelf wel aan. Dat lijkt me niet logisch. Een beetje redelijke ouders zouden toch meteen naar de politie gaan? Er is nog niks zeker over René, een ouder gelooft toch niet in dat soort vermoedens?

Constante acties

Een hij/zij-perspectief heeft niet mijn voorkeur, maar voor de boeken van Helen Vreeswijk is het een goede keus geweest. Ze wisselt gemakkelijk tussen alle personages, waaronder de politie, zonder meteen een nieuw hoofdstuk te moeten beginnen. Dat past bij een misdaadboek, daar heb je altijd meerdere inzichten en invalshoeken. Ik had zelf ook mijn verdenkingen. Ik moet bekennen dat ik het niet goed had, maar ik zat wel op het goede spoor.

Het lag er overduidelijk bovenop hoe de stalker te werk ging en hoe Leonie en haar vrienden daar tegenover staan. Er kwamen voor mijn gevoel veel herhaaldelijke acties, zoals bepaalde pakketjes met een boodschap. Ik denk dat het boek meer kracht had als het een kortere tijdsperiode zou beslaan en dus ook wat minder voorbeelden; ik heb na drie keer ook wel door dat hij niet opgeeft met bellen. Die herhaling ontkrachtte het boek op sommige vlakken een beetje.

Conclusie

Hoewel ik soms moest doorzetten om te lezen, vloog ik door het boek heen, vanwege de prettige schrijfstijl en de vele personages die ik volgde. De alwetende verteller creëerde voor mij een fijn totaaloverzicht. Bovenal was ik nieuwsgierig naar de dader en daar heeft Helen Vreeswijk me toch nog een beetje mee verrast. Dit is niet het enige boek van Helen Vreeswijk dat ik een beetje aan de dikke kant vind. Desondanks is De Stalker één van de betere boeken die ik van haar heb gelezen.

IMG_9159

Advertenties

4 Comments

  1. Pingback: Wrap up | Februari | Femke leest!

Reageer gerust! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s