Toen ik begon met bloggen, hoorde ik voor het eerst over NaNoWriMo, ofwel National Novel Writing Month. In november vindt dit jaarlijkse online evenement wereldwijd plaats. Het doel is 50.000 woorden te schrijven. Ook is er twee keer per jaar Camp NaNoWriMo. In april en juli kan je zelf het aantal woorden als jouw doel kiezen.

Dit leek mij als onervaren schrijver een goede gelegenheid om kennis te maken met NaNoWriMo, dus ik heb meegedaan in april. Vandaag vertel ik over mijn ervaringen, of ik mijn doel heb gehaald, wat ik heb geschreven en hoe het daar nu verder mee gaat.

Lees verder

Boekpresentatie | Wolken en andere voetstappen

Van schrijfworkshops tot een spetterende boekpresentatie! Ik heb meegewerkt aan een project waarbij middelbare scholieren Laurens van der Graaff eren. Afgelopen zaterdag is het eindresultaat gelanceerd: een boek getiteld ‘Wolken en andere voetstappen’. Het is een verhalen- en gedichtenbundel rondom het thema ‘dromen’.

Het project bestond uit verschillende schrijfworkshops. Samen met 38 andere middelbare scholieren van 8 verschillende middelbare scholen in Nederland werkte ik aan een gedicht of een verhaal. De boekpresentatie van het boek, verschenen bij uitgeverij Nieuwe Druk, vond zaterdag 21 mei plaats, de dag waarop Laurens 32 zou zijn geworden.

Lees verder

Voor het boek waar ik aan mee werk heb ik een verhaal geschreven. Herinner je nog het project waarbij middelbare scholieren de gepassioneerde docent Nederlands Laurens van der Graaff, omgekomen bij de MH17 vlucht, eren. De eerste versie van mijn verhaal bij het thema ‘dromen’ is anders dan de definitieve versie die in het boek komt te staan. Benieuwd hoe dit zo is gekomen, waarom ik dingen heb veranderd en hoe het is verbeterd met dank aan de redacteur? Ik vertel vandaag over mijn schrijfproces!

Lees verder

Van workshops van onder andere Maartje Wortel tot een bezoek aan het hoofdkantoor van ABN Amro in Amsterdam; drie dagen ben ik samen met 36 andere leerlingen bezig geweest met het doel om onze verhalen te publiceren in een boek. Ik heb het over schrijfworkshops voor middelbare scholieren waar ik aan meedoe!  Lees verder

En nu verder?

Eerder deze week vertelde ik al over mijn sollicitatie voor blogger bij 7Days. Ik was het niet geworden, maar schijn wel schrijftalent te hebben volgens Kim! Ik zie het zeker ook niet als een afwijzing – terwijl het dat in feite wel is – maar ik zie het als een leerzame stap. Schrijven doe ik hier natuurlijk dagelijks, maar wat is het verschil? Dat probeer ik uit te leggen.

Om verwarring te voorkomen, wil ik het verschil tussen deze boekenblog en andere journalistieke blogs die ik schrijf duidelijk maken. Ik schrijf wel vaker en al langer journalistiek, als dat een juist woord is. Wat ik hiermee bedoel, is een blog of column die, waar de 7Days ook over spreekt, over het nieuws kan gaan, of over een opvallende gebeurtenis uit het dagelijks leven: elk onderwerp mag. Nou zou je kunnen zeggen dat de boekenblogs daar ook tussen horen, want ”elk onderwerp mag”. Ik zelf maak onderscheid tussen deze twee. Het is vooral de manier van schrijven. Dat leg ik uit: Lees verder

Zoals al wel duidelijk is, heb ik schrijfambities. Vandaar dat ik ook solliciteerde als blogger voor Sevendays.nl toen die mogelijkheid er was. Ik lees de blogs al heel lang, en ik wilde ook deel van die bloggers uitmaken! Dus ging ik aan de slag met schrijven.

Ik schrijf sowieso al, en dan niet alleen maar voor mijn blog. Ik had al wat ideeën klaar liggen en dus werkte ik die uit. Ik had er uiteindelijk drie geschreven voor deze sollicitatie en twee waren mijn favoriet. Het kiezen was heel moeilijk, maar het is gelukt. Nadat de keus gemaakt was, was het tijd voor het schrijven van de mail. Toen ik ‘m eenmaal had gestuurd, was het een kwestie van afwachten. Lees verder

De belevenissen van de Kerstman – deel 2

Ehum, waar waren we ook alweer? Ter opfrissing van het geheugen: de Kerstman is op Mars en werd daar gestalkt door ene Naomi, aan wie hij – gelukkig – net is ontsnapt. 

De Kerstman loopt fluitend door en een paar honderd meter verder ziet hij van alles door de lucht vliegen. Ronde dingen. Wat zou het zijn? denkt de Kerstman. Hij denkt dat de mensen een sneeuwballengevecht houden. Hij rent er naar toe, want misschien mag hij wel meedoen en dan heeft hij nog iets te doen. Maar als hij er eenmaal is, ziet hij dat het geen sneeuwballen zijn, maar kerstballen! Wie houdt er nou een kerstballengevecht? Blijkbaar de mensen op Mars, dus. Krak! Daar breekt al een kerstbal. Wat zonde! ‘Hé!’ roept de Kerstman. Alle mensen draaien zich om en kijken naar hem. Hij krijgt ook meteen een kerstbal naar zich toe gegooid. ‘Waarom gooien jullie met kerstballen? Ze gaan zo allemaal kapot! Wat zonde zeg! We zitten hier in een crisis! Ik weet niet of dit ook op Mars is, maar bij ons op Aarde wel!’ zegt de Kerstman, die zelf geen rede kan bedenken om met kerstballen te gooien. Hij vindt het maar raar en loopt door. Bovendien, als je er eentje in je gezicht krijgt, dan is er een grote kans dat de kerstbal breekt, en dan heb je glas in je gezicht. Hij draait zich nog om en roept: ‘Het is nog gevaarlijk ook!’ maar ze zijn hem al vergeten.

Wat ziet de Kerstman daar nou? Kerstverlichting! En het ziet er uit alsof het in een kerstboom zit ook. Want na wat de Kerstman allemaal hier heeft gezien, verwacht hij natuurlijk geen kerstboom met lichtjes. Maar toch ziet dit er wel zo uit. De Kerstman besluit om te gaan kijken.

Even later hoort hij mensen Happy Birthday zingen. Kijk, het kan natuurlijk best dat er iemand jarig is, dat is op de Aarde ook wel eens. Maar hier op Mars? Hier is alles zo anders. Wanneer de Kerstman besluit om door te lopen, vliegt er opeens een kerstmuts door de lucht! ‘Hoe raar kan het worden,’ mompelt de Kerstman. Eenmaal aangekomen, staat hij paf. Hij ziet een kerstboom. Een doodnormale kerstboom zoals wij die ook kennen. Er hangen kerstballen in, en kerstkransjes en kerstlichtjes. Heel normaal. Maar wat dat niet is, is het feit dat deze kerstboom op zijn kop staat! Daarnaast ziet de Kerstman een hele grote ronde tafel, waar allemaal Marse-Naren aan zitten. Ze hebben allemaal een slabbetje om en een mes en vork in handen. Ook staat er voor iedereen een bord met een kerstmuts op tafel. De Kerstman hoort de Marse-Naren Happy Birthday zingen. ‘Hieperdepiep.. Hoera!’ waarop ze allemaal tegelijk hun kerstmuts in de lucht gooien. Nadat deze weer op het bord terecht is gekomen, beginnen de mensen te eten. Er staat appelmoes op tafel, mayonaise, ketchup en curry. ‘Mag ik de mayonaise?’ vraagt de ene en de ander geeft de mayonaise aan. En dan: ‘Eet smakelijk! Hiep, hiep, hoera!’ De Kerstman kijkt verbaasd toe. Niemand merkt hem op, terwijl hij met open mond staat te kijken. Hij besluit maar niks te vragen; hij zal er wel niks wijzer door worden. De Kerstman besluit net om weer terug naar de Aarde te keren, als er iemand op z’n schouder tikt. ‘Meneer, wilt u misschien mee eten? U kunt zo aanschuiven.’ De Kerstman kijkt om en zegt: ‘Nee bedankt.’ Er achteraan mompelt hij: ‘Hoe raar moet het nog worden,’ en hij loopt door. ‘Wát zei u, meneer?’’ vraagt degene die hem net aanbood om mee te eten. ‘Niks hoor. Nog een vrolijk kerstfeest allemaal!’

Het was leuk om te zien hoe men Kerst viert op Mars. Heel raar, maar voor de afwisseling was het wel leuk. Ik denk dat ik nu maar weer een ticket naar de Aarde koop, het is genoeg geweest, denkt de Kerstman, en hij loopt naar het ruimtestation.

Op het ruimtestation aangekomen, koopt hij een ticket naar de Aarde. Na heel lang wachten mag hij eindelijk instappen. Als hij eenmaal is ingestapt en zit, bedenkt hij wat hij tegen zijn rendieren gaat zeggen. ‘Sorry, het spijt me dat ik zo boos tegen jullie deed’ misschien? Nee, dat vergeven ze hem nooit. ‘Sorry, het spijt me dat ik zo boos tegen jullie deed, maar soms ben je iemand gewoon even zat, waar je later dan weer spijt van krijgt.’ Ja, klinkt beter. En dan vertel ik er ook bij wat ik allemaal op Mars zag, denkt hij, want daar gaan ze hard om lachen.

Dan wordt er omgeroepen dat ze alweer op Aarde zijn. De Kerstman stapt uit, en raad eens wie voor zijn neus staan? Zijn rendieren! ‘Wat doen jullie hier?’ vraagt de Kerstman verbaasd, maar toch is hij ook wel blij dat de rendieren hem achterna zijn gekomen, want dit is een teken dat ze hem niet kwijt willen. De rendieren antwoorden dat ze eerst boos in hun hutje gingen kaarten, maar dat dat al snel ging vervelen, en dat ze cadeautjes willen rondbrengen en dat ze er spijt van hebben dat ze steeds doorrenden, maar dit was omdat ze zo blij waren met hun baan als rendieren van de Kerstman. Toen wilden ze de Kerstman terug gaan halen, maar ze moesten natuurlijk eerst bedenken wáár ze hem dan zouden halen. Een rendier zei dat de Kerstman altijd al had willen weten hoe de mensen op Mars Kerstmis vieren. En zo waren de rendieren hier beland, op het punt staand om naar Mars te vertrekken. ‘Ja, dat is waar ook. Ik wilde altijd al weten hoe ze op Mars Kerst vieren, en nú weet ik het!’

De Kerstman en zijn rendieren lopen terug naar hun blokhutje, waar de Kerstman uitgebreid vertelt hoe Kerstmis op Mars wordt gevierd. De rendieren lachen zich kapot, en vinden het jammer dat ze niet mee waren gegaan. ‘Dat snap ik!’ antwoordt de Kerstman. ‘De volgende keer mogen jullie mee! Dat is júllie kerstcadeau!’ en dat willen de rendieren maar al te graag!

Lang leve een happy end! Tja, het was een vaag verhaal, dat eigenlijk nergens over ging. Genoten is dus niet het goede woord.. Je kan me nu wel uitlachen om dit slechte verhaal. Maar volgend jaar neem ik revanche! Ik kom terug, ho ho hoor! 

De belevenissen van de Kerstman – deel 1

Bij Kerst hoort een kerstverhaal! Dus bij deze het eerste deel van een vaag kerstverhaal dat ik 2 jaar geleden heb geschreven. Misschien niet heel spetterend, I know. De Kerstman wordt zijn rendieren zat, en belandt op Mars. Maar dat alles verloopt niet probleemloos… 

‘Ho, ho, ho! STOP!’ schreeuwt de Kerstman tegen zijn rendieren. ‘Een kwartier geleden vroeg ik jullie te stoppen, want we moesten daar cadeautjes bezorgen. Maar nee hoor, we zijn nou al veel verder. Ik ben jullie spúúgzat! Ik ga weg, daag! Nog een fijne kerst.’ De Kerstman loopt weg, maar de rendieren roepen nog wat terug. ‘Wát zei je? Probeer me niet over te halen, ik ben wég!’ schreeuwt de Kerstman. Hij ontploft, maar blijft toch even staan om te luisteren naar zijn rendieren. Dan begint hij te praten. ‘Ik red me heus wel! Denken jullie nou echt dat ik niet verder kom zonder jullie? Ik koop wel een ticket naar Mars! Gaat veel sneller dan met jullie, nutteloze pannenkoeken!’ En weg is de Kerstman.

‘Een ticket naar Mars, graag. Zo snel mogelijk! Ik móét weg van de Noordpool, straks komen ze me nog achterna!’ De Kerstman staat ongeduldig achter het loket een kaartje te kopen, want hij wil zo snel mogelijk naar Mars. ‘Meneer, wie komen u achter na?’ vraagt de mevrouw achter het loket vriendelijk. ‘Hoe dúrft u dat te vragen! Wat kan u dat schelen? Ik wil gewoon een ticket naar Mars en snel graag!’ De vrouw doet haar mond open, maar wordt onderbroken door de Kerstman. ‘Die nutteloze pannenkoeken natuurlijk! En nu een ticket graag. Hier is geld. Hou het wisselgeld maar.’ De vrouw achter het loket is een beetje verward – nou ja, een beetje heel erg – en geeft het ticket aan de Kerstman. ‘Bel me maar als ze hier naar me vragen. Zeg maar dat er ene Piet Hagensteijn is langsgekomen en dat het verder de hele dag rustig was. Hier is mijn nummer.’ De Kerstman laat een kaartje achter. Terwijl hij weg loopt, kijkt hij nog even om. ‘Nog een fijn kerstfeest en een gelukkig nieuw jaar!’ De vrouw achter het loket blijft sprakeloos achter.

De eerste mensen die de Kerstman tegen komt, zijn toch zó iets raars aan het doen! En nee, ze zijn geen kerstliedjes aan het zingen of aan het sleeën: ze zijn hun kerstboom aan het opeten! Met peper en zout! De Kerstman zegt tegen de al etende mensen: ‘Hallo. Ik ben gevlucht en vraag me af of ik hier bij jullie Kerstmis kan vieren?’ De mensen eten rustig door en negeren de Kerstman. ‘Nou ja, dan ga ik maar weer. Het was gezellig! Ho ho ho, Merry Christmas!’ en hij loopt weer verder.

Onderweg springt er een meisje op hem af. Nou ja, het is nog maar de vraag of het een meisjes is; ze leeft immers op Mars. ‘Meneer, meneer! Bent u de Kerstman? Ik ben uw állergrootste fan! Ik volg u al jaren! Ik heb een plakboek waar ik al uw foto’s en belevenissen in plak en schrijf en ik..’ De Kerstman onderbreekt haar: ‘Jij bent Naomi, die mij elke dag belt onder het nummer 06 89 45 21 09? Sorry dat ik niet terugbel, maar mijn telefoon is ontploft vanwege de vele oproepen en vele voicemails. Een handtekening?’ Het meisje springt op en neer en schreeuwt half Mars bij elkaar. ‘Jaaaa, hééél graag!’ Ze opent haar tas en haalt er een heel dik boek uit, wat tot een verbaasde blik van de Kerstman leidt.

‘Kijk, meneer, dit bent u bij uw geboorte, hier ging u naar de basisschool, hier haalde u uw diploma, en hier studeerde u af en hier…’ Het meisje laat alles zien tot dat ze op een lege pagina komt. ‘…En hier mag u uw handtekening zetten!’ De Kerstman haalt een pen uit z’n broekzak, maar net als hij zijn handtekening wil zetten, schreeuwt het meisje: ‘Is dat een foto van u en uw rendieren? Een pen met een foto van u en uw rendieren? Mag ik kijken, mag ik hem zien?!’ Het meisje trekt de pen haast uit de handen van de Kerstman. ‘Oooohh!’ zegt ze sprakeloos. ‘Mag ik even m’n handtekening zetten, dan mag je de pen daarna hebben,’ onderbreekt de Kerstman haar. ‘Ja tuurlijk, natuurlijk mag u uw handtekening zetten!’ Ze geeft de Kerstman snel zijn pen terug. ‘Maar waarom wilt u hem kwijt? Het is toch leuk om een pen te hebben van u en uw rendieren?’ Het meisje kijkt om zich heen. ‘Waar zijn ze eigenlijk?’ De Kerstman geeft de pen aan het meisje en zegt: ‘We hadden gewoon ruzie. Ik weet eigenlijk niet waar ze zijn. Of ze zijn gewoon op de Noordpool gebleven, of ze zijn me achter na gegaan.’ Het nieuwsgierige meisje dat álles maar dan ook echt álles over de Kerstman wil weten vraagt door. ‘Maar waar hadden jullie dan ruzie over?’ De Kerstman zucht. ‘Ach, ik was ze gewoon eventjes zat.’ Even is het stil. ‘Maar moet u het dan niet goed maken?’ vervolgt het meisje. ‘Ik had uw rendieren nog graag willen zien. Hebben zij eigenlijk ook een handtekening?’ De Kerstman zucht. ‘Misschien wel. Maar we hebben al heel lang ruzie. We proberen het altijd goed te maken, maar dat lukt nooit. En toen ben ik maar gewoon weggegaan.’ Het meisje wil alweer wat zeggen, maar de Kerstman is haar voor. ‘Ik moet weer eens gaan. Ik loop hier maar wat rond, en ik kijk bij wie ik Kerst kan vieren, of waar ik in ieder geval tijdelijk kan blijven, tot ik weet wat ik moet doen.’ Zoals je al zou verwachten antwoordt het meisje heel snel: ‘U kunt wel bij mij blijven wonen! Ik woon hier heel dicht bij. Kijk, het is hier naar rechts, en dan daar zo oversteken en dan is het…’ zegt het meisje en ze wijst de Kerstman de weg. ‘Naomi, ik vind het heel lief van je, maar ik moet toch wat anders verzinnen. Ik moet goed kunnen nadenken en dus niemand aan mijn hoofd hebben.’ Dit had Naomi niet verwacht. Ze wilt heel graag dat de Kerstman bij haar in huis komt. Helaas zou het maar tijdelijk zijn, maar de Kerstman wil niet eens. ‘Meneer, u kunt toch wel alleen even warme chocolademelk met slagr..’ Maar hij is al weggelopen. Naomi blijft alleen achter.

Cliffhanger! Benieuwd hoe men op Mars Kerstmis viert en wat de Kerstman daarvan zal vinden? Lees het morgen! 

Twee jaar geleden moesten we voor school een fictief verhaal over Kerst schrijven. Dat waren de enige eisen; waar het verder over zou gaan, was aan jou. Dus schreef ik braaf een verhaal. Het is apart (en gaat nergens over), maar ik dacht dat het wel leuk zou zijn om te publiceren tijdens Kerst. De originele versie heb ik wat aangepast. Allereerst de titel, die in december 2012 nog Over hoe de Kerstman van alles beleeft luidde. Verder heb ik zinnen die ik niet lekker vond lopen aangepast.

Wil je een random verhaal lezen, dan ben je tijdens Kerst hier aan het goede adres. Tweeduizend woorden verspreid over de twee feestdagen. Ik wens je veel leesplezier en nog een fijne Kerst en alvast een gelukkig nieuwjaar!

Hieronder een klein voorproefje van waar het verhaal over gaat.

Kerstman

Altijd al willen weten hoe Kerstmis op Mars wordt gevierd? Dit verhaal gaat over hoe de Kerstman zijn rendieren zat wordt en op Mars belandt. Daar beleeft hij van alles. Of het hem bevalt? Je leest het in De belevenissen van de Kerstman!

NaNoWriMo: tot een klein maandje geleden had ik er nog nooit van gehoord. Ik zal de bedoeling beknopt (ja, echt, let maar op) uitleggen. NaNoWriMo, wat staat voor National Novel Writing Month, is een schrijfevenement dat in de maand november plaatsvindt. Alle deelnemers hebben hetzelfde doel: in dertig dagen 50.000 woorden schrijven.

Zoals vast al duidelijk was, doe ik niet mee. Ik vind het een leuk idee, alleen heb niet echt tijd. Sowieso heb ik ook geen idee dat ik wil uitwerken. Daarnaast vind ik het eigenlijk stom dat je in die maand 50.000 woorden ”moet” schrijven. NaNoWriMo zegt zelf dat je een winnaar bent als je dit doel hebt gehaald. Natuurlijk heb je er zelf voor gekozen, maar ik vind schrijven geen moeten. Wat maakt je schrijftempo nou uit?

Voor schrijvers die echt even een sprintje moeten maken, denk ik dat dit een goed idee is. Ook als individu kan je gewoon meedoen en 50.000 woorden op papier dumpen. Aan de ene kant vind ik het ”just write” gedeelte niet heel goed, maar aan de andere kant: als je echt serieus een verhaal wilt schrijven, kan je na die november, waarin je gewoon alles op papier hebt gedumpt en niet hebt nagedacht maar gewoon geschreven, alles herlezen en perfectioneren. Want als je dat meteen doet, wis je misschien belangrijke dingen.

Sinds dit jaar is er ook een Young Writers Program gestart. Wat het precies inhoudt, weet ik niet; ik heb me er niet zo in verdiept. Op Hebban bij het portal Young Adult (hier) staat geschreven dat jonge deelnemers ook 50.000 woorden schrijven. Wat is dan het nut? denk ik dan. Wat op de site staat, is het volgende: The word-count goal for our adult program is 50,000 words, but the Young Writers Program (YWP) allows 17-and-under participants to set reasonable, yet challenging, individual word-count goals. Mijn Engels is nou niet bepaald heel goed, maar volgens mij kiezen jonge deelnemers hun eigen doel.

November is al bijna voorbij, nog een klein weekje, en daarom wil ik iedereen die meedoet aanmoedigen voor een eindsprint(je)! Ik vind zelf dat je niet moet gaan stressen om die 50.000 woorden. Als je lekker hebt geschreven is dat heel mooi! Nog tips nodig?

Mijn mening is afgelopen maand veranderd. Eerst leek het me cool, maar toen vond ik 50.000 woorden ”moeten” schrijven onzin. Waarom ben je alleen maar winnaar als je dat haalt? Nu vind ik het weer cool en snap het idee van 50.000 woorden. Gewoon lekker schrijven en niet denken. Schrappen, herschrijven en perfectioneren kan later. Alleen ik vind niet dat je geen winnaar bent als je die 50.000 woorden niet hebt gehaald.

Ik zou graag ook een keer mee willen doen. Helaas is begin november altijd de toetsweek. Maar ik vind ook niet dat die 50.000 woorden moeten worden gehaald. Momenteel heb ik alleen geen supergoed idee voor een verhaal. Nou.. ik weet wel wat voor volgend jaar! Ik doe mee, hoor, let maar op!*

 

*Wijzigingen voorbehouden.