Recensie | Gevarenzone – Jennefer Mellink

Titel: Gevarenzone
Auteur: Jennefer Mellink
Uitgever: Clavis (juli 2016)
Genre: young adult thriller
Mijn waardering: 
Koop
 dit boek bij Bol.com

Pip wil uit huis omdat ze voortdurend ruzie heeft met haar moeder. Op een dag vindt ze gelukkig een leuke baan én een eigen huisje. Maar dat huis is niet zo geweldig als het lijkt. Nadat Pip en haar vrienden een ouijabord hebben gebruikt, gebeuren er vreemde dingen: spullen verdwijnen of gaan kapot en er gaat zelfs iemand dood, zoals het ouijabord had voorspeld. Pips leven verandert in een regelrechte hel. Wie heeft het op haar voorzien? 

gevarenzone1

Lees verder

Op 7 september heb ik Buiten Zinnen gekocht tijdens het Boekenfestijn in Utrecht. Diezelfde dag was het Manuscripta waar ik de schrijfster van dit boek Mel Wallis de Vries ontmoette. Ze heeft Buiten Zinnen toen voor mij gesigneerd, jeej 🙂

Buiten Zinnen was het derde boek dat ik las van Mel. Ik las het in oktober dit jaar, en mijn recensie is hier te lezen. Tijdens het lezen van Buiten Zinnen heb ik iets nieuws uitgeprobeerd, namelijk als ik voor dat moment stopte met lezen op schrijven wat ik ervan vond. Bij dit boek had dat niet uitgepakt als ik had verwacht, want ik las het namelijk in twee keer uit. Wat ik erover heb geschreven naast mijn recensie is niet veel. Lees verder

Het Nederlands Thrillerfestival: ik had er nog nooit van gehoord totdat ik er over las op Hebban. Het leek me wel wat; het was dicht bij, er waren schrijvers (o.a. Young-Adult thrillerschrijvers), de Hebban-awards zouden worden uitgereikt, er waren boeken. Al met al leek het me gewoon een erg leuk evenement, ook omdat er Young-Adult schrijvers en andere YA dingen waren. Dus ik had wat mensen opgetrommeld en op zondag 26 oktober vertrokken we richting Zoetermeer.

Na de treinreis liepen we naar het Stadstheater, de plek waar het plaats zou vinden. Ik was nog nooit in het Stadstheater geweest, dus ik kon me ook niks voorstellen. Vanaf een afstandje zagen we al veel oude mensen in de foyer zitten en ik vond het best wel eng. Vervolgens gingen we naar binnen, en het stadstheater was niet zoals ik het had verwacht. We waren inderdaad de jongste. En ook de enige jonge mensen, dat was echt heel eng.

Allereerst gingen we rondkijken bij de boeken. Er waren veel boeken, alleen maar mega veel thrillers! Er waren verschillende kraampjes van uitgeverijen, en bij die van Clavis waren ook een aantal schrijvers, namelijk degenen met genomineerde boeken voor de Beste YA-thriller van het jaar award. We bekeken de boeken en zagen daartussen ook een aantal leuke. Het was ook best druk, er waren veel mensen; volwassenen. Er was ook een man met camera en ik zei ‘Cool, ik word beroemd!’ Dat zeg ik altijd, ik heb echt een obsessie met camera’s, maar als het erop aankomt lijkt het me best wel eng (ja, ik had geen ervaring). Het was al bijna één uur, dus gingen we naar de kleine zaal voor een panel gepresenteerd door Carla de Jong met Mel Wallis de Vries, Loes den Hollander, Inge Ipenburg, Xenia Kasper en Tomas Ross. Het ging over social media, e-booken en dat soort hedendaagse digitale onderwerpen. De discussie begon met een voorstelrondje. Ik kende alleen Mel Wallis de Vries, Loes den Hollander heb ik wel eens in mijn moeders kast zien staan en van Inge Ipenburg had ik eens gehoord, maar de rest kende ik niet. Dat het schrijvers waren had ik zelf al geconcludeerd. Het was boeiend om bij te wonen, en zeker niet saai, hoewel ik dat van te voren wel een beetje had verwacht. Ze waren echt met elkaar in discussie, en dat was interessant. Tomas Ross was ook erg grappig.

Toen gingen we de stad in. Ja, we hebben het evenement dus verlaten. Voor even maar, hoor! In de stad zijn we naar de Boekenvoordeel winkel geweest, maar die was niet bijzonder. Daar waren niet echt leesboeken, meer handleiding boeken. Hoe noem je dat? Categorie kookboeken, dieet-boeken, kleur-boeken. Er waren ook dvd’s en een aantal leesboeken, maar die waren niet zo bijzonder. Dat viel tegen, en dus liepen we verder. We zochten naar lunch, en kwamen wat bakkers tegen, maar die zijn best wel duur, dus gingen we naar de mega Albert Heijn (de naam AH XL was meer dan terecht!). Daar kochten we croissantjes en twee zakken kruidnoten om op te eten. Eenmaal buiten zochten we even verderop een plekje. Nadat we hadden gegeten, liepen we via de winkelstraat terug naar het stadstheater.

Terwijl we daar eerst nog even rondkeken, kwam er een man met camera naar ons toe. Nou, ik was bij de boeken aan het rondkijken en opeens riepen ze me. ‘Femke?’ Ik keek om en toen werd de camera dus in m’n neus geduwd. Later bleek dat zij drieën al met de man hadden gepraat/gefilmd over dat wij de jongsten waren. Die man vroeg toen wie echt de jongste was, en dat was ik dus. Vandaar werd ik opeens heel plots overvallen met zijn vragen, want ik was nog tussen de boeken aan het neuzen. Hij vroeg me eerst hoe we op het idee kwamen. Later had ik dit echt veel beter kunnen verwoorden. Maar het was ook een moeilijke vraag, want het is gewoon een boekevenement en daar wil je als boekenwurm nou eenmaal naar toe. Naast dat antwoordde ik ook iets van ‘Het was toch dichtbij’ en daar heb ik best wel spijt van, want het klinkt erg lullig. Zo van ‘Ja, we hadden toch niks te doen en toen gingen we dit maar doen omdat het kan’. Zo klonk het volgens mij, maar was het echt niet bedoeld! We wilden namelijk echt gaan, maar met ‘Het was dichtbij’ bedoelde ik dat we niet waren gegaan als het in Maastricht ofzo was. Amsterdam misschien nog wel; we hadden gewoon geluk dat het in Zoetermeer was.

Mijn ondervraging was nog niet afgelopen, hij vroeg me bijvoorbeeld of ik nog een boek ging kopen. Ik knikte want er lagen leuke boeken tussen. Toen werd mij gevraagd welk boek dan. Ik had nog niks in m’n hoofd, maar ik stond net voor de kraam voor de Bruna, dus ik liet daar wat boeken zien. Ik wist het echt niet, en wees naar jeugdthrillers en zei dat ik van sommigen al wat had gelezen. Het was best eng, want voordat ik overvallen werd door de cameraman, was ik in gesprek met de mevrouw achter die kraam over boeken, jeugdthrillers en schrijvers. Zij keek me dus ook aan terwijl ik dit deed. Wat het ook eng maakte, was dat mijn gezelschap achter de camera toe stond te kijken. Het voelde echt als een verhoor, en ik had het gevoel dat ik alles verkeerd deed. Gelukkig werden zij daarna ook weer betrokken in het gesprek en werd gevraagd hoeveel boeken we lazen.

Zo langzamerhand kwam het gesprek tot een eind en bedankte de man ons. Het was leuk, maar omdat het me zo overviel heb ik voor mijn gevoel echt debiele antwoorden gegeven. Ik wist ook niet waar ik moest kijken; ik zag geen lampje bij de camera, of een lens waar ik in moest kijken, of moest ik naar de man kijken? Die man was ook niet van een tv-zender, want hij had niks op zijn t-shirt. Hij was ook alleen en hij was dus de interviewer; niet dat er ook iemand anders met microfoon was. Ik weet dus niet waar de beelden zijn verschenen, of dat het gewoon plaatselijk was. Ik ben op zich wel benieuwd!

Na het interview kochten we bijna allemaal een boek. Ik heb zelf een jeugdthriller gekocht, namelijk Vergelding van Tim Bowler. Ik had hier wel al van gehoord, maar de naam jeugdthriller doet het bij mij altijd. Er lagen echt heel veel leuke boeken, maar ik vind boeken al snel duur. Deze was slechts €6,95. Ik ben er blij mee!

We waren best vroeg voor het interview met R.J. Ellory, maar we konden wel al in de zaal gaan zitten. Deze keer was het in de grote zaal, welke uiteraard groter was dan de kleine zaal, dus leek het heel leeg. Judith Visser was haast niet aan het woord, want jeetje wat kan R.J. Ellory praten! Hij begon dan met het beantwoorden van een vraag, en dan week ie na een aantal zinnen af – het ging wel over het onderwerp van de vraag natuurlijk. Aan het einde kwam hij dan even terug op de vraag met het definitieve antwoord. Het was leuk en alles was goed te begrijpen. Tot slot kwamen er ook vragen uit het publiek, bijvoorbeeld over zijn schrijf-schema/planning.

De stoelen zaten gelukkig ook lekker, en we hadden mooie plekken, dus het lang zitten was geen probleem. De uitreiking van de Hebban Awards 2014 volgde namelijk direct. Verschillende mensen reikten de prijzen steeds uit, en dan lieten ze de top 10, top 3 en tot slot de uiteindelijke winnaar per categorie op het scherm zien. Alexandra Penrhyn Lowe trapte af met het uitreiken van de Beste YA-thriller award. Op het scherm verscheen de top 10, waar van te voren steeds veel overbodige zooi omheen zat; even laten weten dat we bezig zijn met het uitreiken van de Hebban Awards, dat er de volgende categorieën zijn en welke prijs in welke categorie nu wordt uitgereikt. De top 5 was van te voren bekend gemaakt op de site van Hebban, en ik hoopte dat Wreed, De Kick en Verdoofd – die ik alle drie niet had gelezen – in de top 3 zaten. Ik verwachtte (dat is wat anders dan wat ik hoopte) dat Geraakt er ook in zou zitten, en dan in plaats van Verdoofd of De Kick. Ik kwam in de buurt, want Wreed, De Kick en Geraakt zaten in de top 3. Toen was het tijd voor Alexandra om op de knop – die trouwens steeds hele late reacties gaf – te drukken. Daar verdwenen Geraakt en De Kick en dus had Mel Wallis de Vries met Wreed gewonnen! Ze kreeg de prijs overhandigd en vervolgens was het tijd voor de foto.

De winnende boeken zijn allemaal terug te vinden op Hebban. Het was leuk om bij te wonen, maar liep wel uit. Mag ik trouwens ook nog even zeggen dat de kwaliteit van het presenteren héél erg verschilde? Er werd namelijk gewisseld tussen de uitreikers van de prijzen; bij de YA-thriller was dat dus Alexandra. De meeste deden het oké, maar Sander deed het echt verschrikkelijk slecht! Hij las alles voor van z’n briefje, en dan alsof de tekst die daar stond nieuw voor hem was. Je kan de tekst best uit je hoofd leren, en als je hem zelf hebt geschreven ben je sowieso al een heel eind, want dan is het je eigen tekst. En als dat uit het hoofd leren op de een of andere manier niet lukt, dan kan het veel beter worden voorgelezen dat Sander deed. Ik heb alle boeken niet gelezen, maar ik neem aan dat het terechte winnaars waren.

Het was al laat dus liepen we naar het station. Door de tram heen en terug niet te nemen hebben we misschien wel eenvierde boek bespaard! De reiskosten waren het waard, want het was erg leuk. Dat we jongste waren vind ik niet zo erg. Wie weet zijn er volgend jaar veel meer jonge mensen en hebben we dus een ”traditie” gezet.

Stuk is een boek over pesten geschreven door Judith Visser dat je al twee keer voorbij hebt zien komen: één keer als aanrader vanwege zijn apartheid, en één keer omdat ik er wel een vervolg op zou willen. Maar op dit moment is dat vervolg voor mij minder belangrijk; ik wil de film zien. Stuk was namelijk sinds juni dit jaar in de bioscopen te zien, en de film komt volgende week uit op dvd.

De 18-jarige Elizabeth wordt door een aantal klasgenoten van het Mercator College in Rotterdam op een gruwelijke manier gepest. Sinds haar ouders gescheiden zijn raakt ze steeds meer geïsoleerd. De enige die op school nog een beetje oog voor haar heeft is Alec, maar hij heeft verkering met de mooie Riley. Elizabeth stelt zich voor hoe het leven eruit zou zien als de rollen worden omgedraaid en neemt een fatale beslissing.

De beschrijving lijkt erg op het boek. Maar in de trailer zitten een aantal dingen die mij ”Huh?” doen laten denken – dat kan ook aan mijn geheugen denken. Als ze in de film maar geen dingen hebben omgedraaid of toegevoegd, want daar kan ik echt niet tegen. In de film hebben ze meer personages een uitgebreidere rol gegeven vergeleken met het boek, zoals rechercheur Saar Beerman (Yolanthe Cabau) die in mijn herinnering in het boek niet eens een naam had. Er zijn ook wat personages die ik me niet meer kan herinneren. Mijn geheugen gaat echt achteruit, want het is slechts 4 à 5 maanden geleden dat ik het boek heb gelezen.

Ik hoop dat de film zich qua verhaallijnen aan het boek heeft gehouden, maar ik denk dat ze alles iets heftiger en spannender hebben gemaakt (dat is ook te zien aan de trailer). Ze zullen veel dingen hebben aangedikt, omdat er ook personages tussen de cast zitten die in het boek geen uitgebreide rol hadden.

Alle informatie zoals het verhaal en de cast is terug te vinden op de officiële site: klik. Ook de trailer en teaser zijn daar te bekijken. Vanaf 18-11-2014 is de film uit op dvd. Alvast een exemplaar reserveren kan bij bol.com, en wel HIER

Heel leuk dat ik al 60x heb verteld over de Beste YA-thriller van het jaar verkiezing (ik weet dat dit woord je de neus uitkomt), maar het is nog niet afgelopen. Het zou me namelijk niets verbazen als je je na het lezen van de aankondiging en mijn favorieten voor deze verkiezing je afvroeg wanneer de winnaar bekend wordt gemaakt. Misschien heb je je dit niet afgevraagd, maar denk je nu ”Hmm, eigenlijk best wel een goede vraag!”. Als je doorleest, zal ik je vraag beantwoorden 🙂

Misschien ken je het en misschien niet: het Nederlands Thrillerfestival. Ik kende het niet, totdat ik er een aantal weken terug over las op Hebban. Hebban is echt heilig, het leert me zo veel nieuwe dingen kennen! Maar dat even terzijde; het thrillerfestival van dit jaar vindt volgende week zondag (26 oktober dus) in Zoetermeer plaats. Ik weet niet of het elk jaar op dezelfde plaats is of dat de locatie elk jaar wisselt, maar het belangrijkste is … ik ga er naartoe!

Ik kwam het dus tegen op Hebban, en het leek me echt heel leuk. Of het wat is weet ik niet, maar dat moet ik zelf ervaren. Ik ben ook nog nooit in het Stadstheater van Zoetermeer (de locatie) geweest, dus ik kan ook niks bedenken; of er kraampjes zijn; of er schrijvers rondlopen.. Ik dacht dus ”Gaaf, daar moet ik heen!” en stuurde een mailtje naar wat vriendinnen. Ik heb er 3 weten mee te krijgen. Niet zo raar, hoor, want Zoetermeer is erg dichtbij. Utrecht (een klein halfuutje) vind ik voor een dagje al zeker te doen, en Zoetermeer is nog niet eens een kwartier (het station dan, niet helemaal tot het Stadstheater) reizen!

En wat heeft dit alles nu met hetwoorddatikmaarnietganoemenomdatjehetnietmeerwilthoren te maken? Het is een prijs voor een spannend boek, ofwel thriller, en die wordt uitgereikt op het – jawel! – Thrillerfestival!! Dit was voor mij ook zeker een reden om te gaan. De uitreiking is pas helemaal aan het einde van de middag, dus misschien hebben we (ja, ik heb niet alles zelf in de hand) het al gehad, en zijn we hem al gesmeerd. Maar ik hoop dat ik de uitreiking bij kan wonen want dat zou erg gaaf zijn!

Aan het eind van de middag? Ja, er is namelijk een programma dat je hier kan bekijken. Duss… als je niks te doen hebt (of eigenlijk wel maar dit gewoon veel leuker vindt) en op en neer naar Zoetermeer te doen is in een dagje: kom ook! Als je me ziet, moet je even zwaaien, oké? Ik kan niet garanderen dat ik jou (ook) herken, dus zeg me even gedag. Dat vind ik leuk 🙂

Ben jij al eens op het Nederlands Thrillerfestival geweest? Hoe beviel het je? Ga je dit jaar (weer)?

PS. Dit boekevenement vindt plaats op zondag 26 oktober in Zoetermeer, maar die hele week zijn er meerdere activiteiten die met thriller/spanning/horror/Halloween te maken hebben. Het overzicht met alle activiteiten vind je hier.

Buiten Zinnen

Ik geef een samenvatting van dit boek in mijn eigen woorden. Je denkt misschien dat het heel erg verschilt van de achterkant, maar de dood van Karlijn staat letterlijk op de eerste pagina. 

Karlijn heeft een ongeluk gehad en is daaraan overleden. Eva was met Karlijn bevriend op de basisschool. Hoewel die vriendschap voorbij is, krijgt Eva van Karlijns moeder haar dagboek. Ze besluit het te lezen en ontdekt veel over Karlijn en haar angstaanjagend realistische droom over een man die in haar kamer is en haar aanraakt. De dromen doen Karlijns leven veranderen. Elke nacht komt de nachtmerrie enger en dreigender terug, maar niemand gelooft haar. Terwijl Eva de dagboeken leest, ontdekt ze meer over Karlijn en ook over zichzelf…

IMG_3453

Ik vind de achterflaptekst echt heel slecht, aangezien het de lezer niet voorbereid op het boek. Als je de echte achterflaptekst leest (en niet mijn samenvatting), denk je een verhaal over Karlijn te lezen. Dit krijg je in principe wel: je leest haar dagboekteksten. De hoofdstukken zijn afgewisseld van het perspectief van Eva (ik-persoon) en Karlijn’s dagboeken (ik-persoon). Als lezer lees je een stuk uit Karlijn’s dagboek als Eva dat ook doet. Lees verder

Zondagochtend; 11 uur. Op wat hardlopers na, was er niemand op straat te bekennen. Totdat een meisje kwam aanfietsen. De blauwe rugtas in haar fietstas leek propvol te zitten. Waar zou ze naartoe gaan? 

Eerst wilde ik zaterdag een bezoek aan de bieb brengen, maar het regende de hele dag. Rond tien voor vijf was het nog maar een beetje aan het miezeren, dus ik dacht ik ga nu. Gelukkig herinnerde mijn moeder me er op tijd aan dat de bieb om vijf uur zou sluiten, en dus werd mijn plan uitgesteld naar zondag ochtend.

Ik houd gewoon van de zondag ochtend (denk niet aan zeven uur ’s ochtends, ik lig tot tien uur in mijn bed hoor!). Het is zo lekker rustig op straat, op hardlopers na. Koud was het niet, wel frisjes en mistig.

Ik had een stuk of 10 boeken in mijn tas zitten die ik van plan was in te leveren en dus deed ik dat eerst. Nou, dat is niet helemaal waar. Ik had 2 boeken die ik al drie keer verlengd had en aangezien dat het maximale aantal keer is, moest ik deze boeken inleveren. Maar (nu volgt mijn geheim; eigenlijk mijn redding) mijn zusje is ook lid van de bieb. En aangezien zij nooit wat leent, heb ik haar toestemming om ook boeken te lenen op met haar pasje, mits ik de eventuele boetes zou betalen (daar was ik bang voor bij Examendeal).

Dus ik leverde deze twee boeken tijdelijk (kuch, nog niet eens een halve minuut) in. Gelukkig waren ze niet gereserveerd, en dus leende ik ze weer maar dan met het andere pasje! De eerste twee boeken had ik binnen.

IMG_3428

Er stonden ook twee reserveringen voor me klaar. In mei ben ik in Cinder begonnen, maar ik had het niet uit kunnen lezen want het was gereserveerd. En een paar weken terug had ik het weer gereserveerd en nu heb ik het dus thuis. Afgelopen week had ik ook Geraakt gereserveerd, omdat ik het gewoon heel graag wilde lezen. Dus ik was nog niet eens verder gekomen dan de Laden en Lossen balie (ja, zo heet het bij ons) en ik had al 4 boeken.

IMG_3430

Toen begon mijn tocht door de bieb. Eerst naar de Young-Adult boeken. Ik zag heel veel boeken die ik wilde lezen, maar heb me in kunnen houden en er maar 6 gepakt. Toen door naar de kinderboeken; sommige boeken die ik leuk vind vallen nog in de categorie kinderboeken. Daar zag ik ook weer genoeg, maar heb er maar ééntje meegenomen.

IMG_3435

Met al mijn boeken liep ik weer naar Laden & Lossen. Ze hadden allemaal een pistool als symbool, of waren symboolloos. Vandaar dat een mevrouw, kijkend naar mijn boeken, zei: ”Van welke genre zou jij nou houden, haha.” Dit zijn van die akward momenten waarop ik nooit weet wat ik moet doen, en dus glimlachte ik terug; niks zeggen is zo onbeleefd, maar mensen lopen na het zeggen van dit soort reacties altijd door, dus een gesprek aangaan is niet toepasselijk. Ik verdeelde het lenen van de boeken over de twee pasjes die ik tot mijn beschikking had (wat ben ik daar toch blij mee) en propte alles in mijn tas. Het paste maar net.

Ik heb weer eens veel te veel boeken mee; zo gaat het nou altijd: ik ga weg van huis met het voornemen om meer boeken in te leveren dan te lenen, maar dat is echt pittig! En dan te bedenken dat ik al drie boeken thuis had liggen. Nou ja, mijn herfstvakantie leesvoer is binnen!

Een klein uurtje later fietste datzelfde meisje weer langs. Lag het aan mij, of was de inhoud van haar tas niet geslonken? Toen realiseerde ik me dat het vast een boekenwurm was. Zo’n iemand die, hoe ze haar best ook doet, de bibliotheek met meer boeken verlaat, dan er mee kwam. Ja, dat was het. 

IMG_3440

Hebban

De genomineerde titels van, jawel, de verkiezing voor de Beste YA-thriller van het jaar (had ik hier over verteld). Heb jij gestemd? Ik wel! 

Helaas (ik vind het echt heel erg jammer) heb ik niet alle boeken kunnen lezen. Van sommige vond ik het echt heel heel heel erg jammer want die leken me echt geweldig en ik wilde daar zo graag op stemmen. Wat als… en Gebroken wilde ik graag lezen omdat ze me spannend leken. Verdoofd leek me echt suuuuuuper cool en wilde ik heeeel graag lezen! Ook Onzichtbaar leek me super. Hoewel ik niet erg enthousiast was over Zwijgplicht (een boek van Helen Vreeswijk dat ik in de zomervakantie heb gelezen), leek haar nieuwe boek De Kick me echt geweldig! Van Mel Wallis de Vries ben ik erg fan en ben nog steeds erg benieuwd naar Wreed. Ik had Examendeal gelezen, en vond het niet heel geweldig. Geraakt (van dezelfde auteur) leek me integendeel echt veel beter. Misschien zal het tegenvallen, maar ik wil het zeker gaan lezen.

Er zaten ook een aantal titels tussen die me echt niet aanspraken. Festival leek me echt geen thriller; de titel en de cover zijn niet spannend, eerder vrolijk. Dit geldt ook voor Voor eeuwig de jouwe. Klinkt eerder als een liefdesroman… Stille getuige klinkt dan weer erg spannend maar ik had niet meteen van ”móét ik lezen!!” Misschien is dat wel een vooroordeel omdat ik het boek en de auteur niet kende. Van de serie De zwarte adem zijn twee boeken genomineerd, dat vind ik best knap. Het moet dus wel een spannende serie zijn, maar de covers en ook de titels spraken me niet aan. De covers vind ik echt heel saai en de titels maakten me niet nieuwsgierig.

Kathelijne van Kenau is een apart geval. Het leek me geen thriller; eerder een geschiedenis boek, ook vanwege de cover. Ligt het aan mij dat ik de kleding van het meisje op de voorkant erg geschiedenisachtig vind? Lydia Rood lijkt me ook niet zo’n thrillerschrijver. Weer vooroordelen!

En dan ontbreken er nog 3 titels! Dat had je natuurlijk al kunnen bedenken, want de recensies van deze boeken waren al voorbij gekomen op mijn blog. Ik heb het natuurlijk over Examendeal, Het Morelli principe en over Test! Deze drie boeken vormden mijn top 3. Ik heb gestemd in de volgende volgorde:

1. Het Morelli principe – Laura en Simon Burgers (RECENSIE)
Dit spreekt voor zich! Zo’n spannend boek!

2. Test. – Mirjam Mous (RECENSIE)
Vanwege het originele verhaal verdient dit boek een tweede plek.

3. Examendeal – Margje Woodrow (RECENSIE)
Dit boek vind ik terecht op de derde plek staan. Het heeft een ijzersterk begin, maar daarna ontbrak de spanning tot rond de laatste 50 pagina’s. Het einde heeft een duidelijke boodschap.

Zo jammer dat ik niet op bepaalde titels kon stemmen omdat ik ze niet heb gelezen. De meeste titels kende ik al en stonden al op mijn to-read list, maar Verdoofd is voor mij een nieuw boek en ik ben blij dat ik het heb leren kennen. Stiekem ben ik ook nieuwsgierig naar de serie De zwarte adem. Kortom: veel leuke spannende, boektitels die ik zeker nog moet lezen. Daarom hoop ik dat ik het boekenpakket win!

Mijn ervaringen met Examendeal

Nee, ik heb geen examens gestolen. Ik heb het over dit boek:

Examendeal

Aangezien ik de Jonge Jury op Facebook volg, zag ik tussen mijn nieuwsoverzicht het bericht dat dit boek Tip van de Week was. Ik dacht: Waarom ook niet? Ik reserveerde het boek bij de bibliotheek en kon het diezelfde dag nog ophalen. De dag daarna begon ik in het boek. Lees verder